Poczekaj-proszę

Ta podwójna komenda ma być w rozumieniu psa komunikatem „wstrzymaj się i uspokój, a być może pozwolę ci osiągnąć zamierzony przez ciebie cel”. W treningu pracujemy nie tylko nad zachowaniem, ale również nad umiejętnością radzenia sobie z emocjami.

Docelowo wykorzystujemy komendę zawsze, kiedy chcemy, aby nasz pies się wyciszył, np. przed przywitaniem się z psem czy z człowiekiem, przed spuszczeniem ze smyczy, przed wyjściem z domu/samochodu, przed przejściem przez ulicę czy przed wydaniem gryzaka/zabawki itd. Pies po usłyszeniu „poczekaj” powinien wziąć przysłowiowe trzy głębokie wdechy, dzięki czemu zwiększamy prawdopodobieństwo, że na spokojnie podejdzie do emocjonującego go bodźca.

1 etap: praca w statyce

Stajemy przed psem nie prosząc go o przyjęcie jakiejkolwiek pozycji. Do miski (na spacerze możemy ćwiczyć na zakrętce od słoika) wrzucamy pojedynczy smakołyk i trzymając ją w górze wypowiadamy komendę „poczekaj” po czym powoli winda z miską zjeżdża w dół do wybranego piętra, na początek np. na wysokości biodra, tam winda zatrzymuje się na 2s (aby upewnić się, że pies się wstrzymuje) i jeśli pies nie wymusza jedzenia (nie skacze, nie wkłada nosa do miski, nie szczeka), słyszy zwalniającą komendę kierunkową „proszę”, a my odkładamy miskę na ziemię, pozwalając psu zjeść jej zawartość. Z każdą powtórką winda zjeżdża na niższe piętro. W przypadku, gdy pies wymusza wydanie miski, winda podjeżdża w górę (podnosimy miskę) i kiedy pies uspokoi się, wraca na to samo piętro (opuszczamy w dół). Dążymy do odłożenia miski na ziemię i wyprostowania się przez zwolnieniem psa do miski.

2 etap: praca w ruchu

Sadzamy psa (jeśli potrafi zostawać w dystansie) lub przyczepiamy go smyczką do słupka/drzewka itp. i odchodzimy z miską/zakrętką na kilkanaście kroków, po czym odkładamy ją. Wracamy do psa i zwalniamy go z pozycji/odpinamy, nachodzimy na miskę i mniej więcej w połowie dystansu zatrzymujemy się z hasłem „poczekaj” – jeśli pies zatrzyma się razem z nami, zwalniamy go do miski hasłem „proszę” i razem z nim podchodzimy do niej (UWAGA! Staraj się nie pokazywać psu miski ręką, chcemy aby pies reagował na nasze słowa, nie gesty, co ma ogromne znaczenia np. przy przechodzeniu przez ulicę, kiedy pies jest bez smyczy); jeśli pies nie zatrzyma się, asekurujemy się smyczką i zgodnie z zasadą luźnej smyczy przyciągamy go do siebie i luzujemy, do skutku, aż nie zatrzyma się obok nas – hasło „proszę” pojawia się pod warunkiem utrzymania przez psa luźnej smyczy.

3 etap: rozszerzenie o poczekaj-przywitaj w odniesieniu do psów i ludzi

Według zasad opisanych w etapie 2. możemy rozszerzyć ćwiczenie o kierunkowe zwolnienie do żywych osobników, dzięki czemu uczymy psa nie wymuszania podejścia do psa czy człowieka. Jedyną różnicą jest, że po haśle „poczekaj” pojawiaj się zwolnienie kierunkowe „przywitaj” a zamiast miski, nagrodą jest możliwość podejścia do drugiego psa lub człowieka (który może mieć w rękach dodatkowo smakołyki lub zabawkę; warto aby człowiek, do którego podchodzi pies kucał, dzięki czemu zwierzak nie będzie uczył się skakania przy powitaniu).

4 etap: podpuchy słowne

Na tym etapie chcemy sprawdzić czy pies na pewno reaguje na zwolnienie kierunkowe. Odkładamy miskę (zgodnie z 1. etapem pracy), prostujemy się i zaczynamy wypowiadać losowe słowa (na początku nie zaczynające się na literę P) w odstępach 2s, np. „łapa – ucho – ogon – miska – proszę!” i dopiero na końcu wypowiadamy zwolnienie kierunkowe (możemy w pierwszych powtórkach podkreślić je radosną intonacją głosu). Stopniowo wypowiadamy coraz trudniejsze słowa, możemy też dodać dla zmylenia ruchy naszego ciała. W razie potrzeby asekurujemy dostęp do miski stopą, zabieramy ją i wykonujemy ćwiczenie od nowa.

5 etap: proszę/łap/przywitaj

Ćwiczenie możesz rozszerzać o różne rodzaje nagród, warto rozróżnić psu danym zwolnieniem kierunkowym, czego dotyczyć będzie nagroda. Proszę – stosujemy w przypadku na pozwolenie zjedzenia czegoś lub wykonania jakiejś aktywności środowiskowej, np. obwąchania kępy trawy. Łap – stosujemy w przypadku zezwolenia na chwycenie zabawki lub wyrzuconego na ziemię smaka. Przywitaj – kiedy chcemy psu zezwolić na podejście do żywego osobnika: człowieka, psa lub innego zwierzęcia.